Perspektywa

Moja osobista przemiana zaczęła się od prostego pytania: „Czy to już wszystko?”, które spłynęło na mnie podczas wchodzenia po schodach w moim ówczesnym domu i na pozór poukładanym życiu. Wtedy nie zdawałam sobie jeszcze sprawy, że ta myśl stanie się zalążkiem potężnych zmian, które dopiero miały nadejść.

Gdy patrzę na swoje życie z perspektywy czasu, widzę w nim dwie główne odsłony: mrok i światło. Przez większość lat funkcjonowałam w tej pierwszej, tkwiąc w automatycznych programach, destrukcyjnych myślach i niewspierających przekonaniach, wierząc, że jestem zależna wyłącznie od zewnętrznych zdarzeń. Narzekałam, szukałam „winnych” i miałam poczucie, że los jest okrutny, ludzie źli, życie ciężkie, a ja nie mam na nic wpływu.

Potem przyszły moje najtrudniejsze doświadczenia — choroba córki, rozwód i szereg toksycznych relacji. Dziś myślę o nich jak o kolejnych „dzwonach Zygmunta”. Każde na swój sposób próbowało mnie obudzić. Każde dotkliwie wstrząsało moim dotychczasowym sposobem widzenia siebie, świata i ludzi, skutecznie wyrywając mnie ze strefy mroku. Stopniowo zaczęłam dostrzegać, że to, co dotąd uznawałam za swoją prawdę, stało się nieaktualne — nie działało i nie służyło mi.

Wreszcie nadszedł dotkliwy punkt zwrotny, w którym cała moja dotychczasowa tożsamość runęła. Znalazłam się w miejscu, gdzie to, co było mi znane, doszczętnie się rozpadło i nie zostało mi nic. Stanęłam przed bezwzględnym wyborem: zapaść się w sobie czy wstać, „otrzepać się” i… zrobić coś z tym wszystkim. Chociaż w tamtym momencie kompletnie nie wiedziałam, co.

Najpierw postanowiłam przestać narzekać. Zaczęłam zwracać uwagę na to, co wypowiadam, a z czasem także na jakość moich myśli. Przeszłam czas bezkompromisowego rozliczenia z przeszłością — przestałam postrzegać dawne wydarzenia wyłącznie jako pasmo krzywd, traum czy porażek. Poczułam gotowość, by wziąć odpowiedzialność za to, jak wyglądało moje życie, a przede wszystkim za to, jak na nie odpowiadam.

Przyszło do mnie głębokie zrozumienie, że moje doświadczenia, sposób ich interpretowania i podejmowane kroki pozostawały w ścisłym związku z moją podświadomą matrycą przekonań — historiami, jakie opowiadałam sobie o sobie, innych ludziach i świecie. Zaczęłam świadomie przyglądać się temu, kim jestem, w co wierzę i z jakiego miejsca działam. Krok po kroku przestawiałam wewnętrzne mechanizmy, uwalniałam zastałe emocje, zmieniałam myśli, a wraz z nimi swoje codzienne wybory i życiowe decyzje.

Ze zdumieniem obserwowałam, jak ta wewnętrzna zmiana zaczyna przekładać się na moją rzeczywistość — moje samopoczucie, relacje, życie zawodowe, finanse, realizację marzeń i celów. Z czasem zmienił się mój cały zewnętrzny świat, a ja odmieniłam siebie i swoje życie.

To jedno pytanie, które pojawiło się wtedy na schodach, doprowadziło mnie do miejsca, w którym z autentycznym zachwytem patrzę na rzeczywistość jako dzieło wewnętrznego projektu — materialne odzwierciedlenie wewnętrznej matrycy. Matrycy, którą wciąż, każdego dnia i w każdym momencie możemy modyfikować i nadpisywać.

Fascynuje mnie etap pomiędzy tym, co znane, a tym, co nieznane. Gdy jedno się kończy, a drugie jest jeszcze czystym potencjałem. To miejsce totalnej wolności. Przestrzeń kreacji. Owszem, wymaga odwagi i zaufania, ale otwiera pole na radość, ciekawość i ekscytację tym, co jeszcze dobrego może się wydarzyć.

Nie umiem już inaczej patrzeć na rzeczywistość. Z autopsji wiem, że jesteśmy procesem nieustannego stwarzania — wewnętrznym projektem, który można kreować na dwa sposoby: będąc nieświadomym twórcą albo świadomym Artystą. Jestem żywym przykładem tej drugiej drogi — wciąż odkrywam i ucieleśniam kolejne odsłony siebie poprzez pracę z własną tożsamością i świadome projektowanie swojego życia.